ساعت : يك دقيقه ي بامداد
كسي هلم داد و
بند ناف مرا بريد و
گره زد به روشنايي مهتاب
دلم گرفته بود و
اولين ترانه
بوي شور گريه را مي داد

« رويا زرين »

از آن خون كه قابيل از هابيل ريخت

شرمی بر تبارم نشست

بر نامم ، بر زمين

كنون در اين «روزِ ده»

آمده‌ام

تا به خون

اين شرم شويم

از خاك و از تبارِ انسان.

. . . . . . . . . مابقی شعر در ادامه مطلب