در روزهای آخر اسفند

کوچ بنفشه های مهاجر ،

زیباست .

در نیمروز روشن اسفند،

وقتی بنفشه ها را از سایه های سرد،

در اطلس شمیم بهاران ،

با خاک و ریشه

- میهن سیارشان -

در جعبه های کوچک چوبی ،

در گوشه ی خیابان ، می آورند :

جوی هزار زمزمه در من ،

می جوشد :

ای کاش ...

ای کاش آدمی وطنش را

مثل بنفشه ها

( در جعبه های خاک )

یک روز می توانست ،

همراه خویشتن ببرد هر کجا که خواست

در روشنای باران ، در آفتاب پاک .